خواستم از تو بنویسم. چیزی بود. که نمی گذاشت. همان که هر گز نخواست. حتی به تو فکر کنم. اما این بار بدون فکر و نوشتن. می گویم.. بیا مرا در یاب .ودرک کن که چرا نمی توانم به تو بیندیشم

متولد شدی. از ترانه باران. دستان مهربان یاس. فر صتی نو . برای روشنی شمع شد. پر وانه ها.در کنار رنگین کمان می خندند. تا هفت رنگ هدیه شود. رنگ شروع. چشمان ابی رویا.. رنگ سبز . جادهای استجابت دعا. رنگ زرد. ایه های قشنگ شفا .. اگر با هفت رنگ امیخته شوی. پنجره ها. هر گز بسته نمی مانند

امشب که اسمان خیالم..... در این دیاربا چلچراغ یاد تو.... چون روز می شود...... امشب که باد مست...از ان سوی کوها بوی تو را ..... به کلبه ی من می پراکند.... سنگین تر از همیشه غم دوری تو را....احساس می کنم ای ارزوی من............................................................